

Bir tarafta kanla yazılan tarih, diğer tarafta merhamet medeniyeti…
Bugün dünyaya bakıyorum da insanlık adına söylenen sözlerle yaşananlar arasında ne büyük bir uçurum var! Dillerden düşmeyen çağdaşlık, medeniyet, demokrasi, özgürlük ve insan hakları… Peki, bütün bunları anlatanlar, insanlığın en temel hakkı olan yaşama hakkına ne kadar saygılı?
Bir tarafta medeniyet nutukları atanlar, diğer tarafta bombalarla şehirleri yerle bir edenler. Bir tarafta insan haklarından söz edenler, diğer tarafta çocukların, kadınların ve yaşlıların üzerine ölüm yağdıranlar…
Hastaneler, okullar, ibadethaneler yıkılırken; masum insanlar enkaz altında can verirken hangi medeniyetten, hangi insan haklarından söz ediyoruz?
Son iki yüzyılın dünya tarihine bakın! Sömürgecilik, işgaller, paylaşım savaşları, darbeler ve emperyalist müdahalelerle şekillenen kanlı bir tarih göreceksiniz. Güçlü olanın zayıfı ezdiği, zengin olanın yoksulun kaynaklarına göz diktiği, çıkar uğruna milyonlarca insanın hayatının hiçe sayıldığı bir tarih…
Bugün de değişen fazla bir şey yok. Yalnızca kullanılan kelimeler değişti. İşgallerin adı başka, sömürünün adı başka, savaşların gerekçeleri başka oldu. Ama akan kan aynı kan, ölen yine masum insanlar!
Bütün bu insanlık dışılık kâfirlerin ürünü.
Bir de dönüp kendi içimize bakalım.
Ezan sesinden rahatsız olanlar, başörtüsünü toplumsal bir sorun gibi gösterenler, İslam'ın değerlerini küçümseyerek Orta Çağ zihniyeti diye nitelendirenler… İnancını yaşayan insanları aşağılayanlar, dinî değerlerle alay eden içtekiler…
Ve İslam ülkelerinin içine, kendi halklarını ezen ve kendilerine yakın olan kişileri yerleştirmişler.
Peki, insan haklarından söz ederken insanların inançlarına saygı duymak da gerekmiyor mu? Özgürlük yalnızca kendi düşüncesini yaşamak mıdır? Başkasının inancına, ibadetine ve kutsalına saygı göstermeyen bir anlayış, hangi demokrasi ve hoşgörü iddiasında bulunabilir?
Elbette herkesin inancı, düşüncesi ve yaşam biçimi kendisini ilgilendirir. Ancak özgürlük, başkasının değerlerini aşağılamak değildir. Medeniyet, farklılıklarla birlikte yaşayabilme erdemidir.
Asıl mesele de burada başlıyor.
Gazze'de savaşın yıktığı evlerin, dağıttığı ailelerin ve yerinden ettiği insanların dramı, kış yağmurlarıyla birlikte daha da ağırlaşıyor. Evlerini kaybeden Filistinli aileler, sığındıkları derme çatma çadırlarda hayata tutunmaya çalışıyor. Yağmur suları çadırları basıyor. Çocuklar soğuk ve çamur içinde geceyi geçirmeye çalışıyor.
Bir taraftan çadırın içine dolan suyu boşaltıyorlar, diğer taraftan çocuklarını ıslanmaktan korumaya uğraşıyorlar. Bir geceyi daha sağ salim geçirebilmek için mücadele veriyorlar.
Bir annenin hâlini düşünün…
Çocuğunu yağmurdan koruyacak bir çatısı yok. Üzerine örtecek kuru bir battaniye bulmakta zorlanıyor. Bir babanın çaresizliğini düşünün… Ailesini soğuktan korumak istiyor ama elinde ne sağlam bir ev var ne de güvenli bir barınak.
İşte Gazze'de yaşanan gerçek bu!
Fakat insanı asıl dehşete düşüren, bu görüntülerin İsrail televizyonunda ele alınış biçimi oldu. Çadırlarına dolan yağmur sularını boşaltmaya çalışan Filistinli sivillerin görüntüleri üzerinden iki Yahudi televizyon sunucusunun alaycı ifadeler kullandığı bildirildi. Su basan çadırları ve enkazları eğlence parkına benzeten sunucuların sözleri, büyük tepki çekti.
Düşünebiliyor musunuz?
Bir tarafta çocuğu ıslanmasın diye çadırın içindeki suyu boşaltmaya çalışan bir anne… Diğer tarafta bu manzarayı eğlenceye benzeterek yorumlayan insanlar!
Bir annenin çaresizliği nasıl eğlence konusu yapılabilir? Bir çocuğun soğukta titremesi nasıl mizah malzemesine dönüştürülebilir?
Bu nasıl bir vicdan anlayışıdır?
Yahudiler ve kâfirler yapar bunu ancak. Onun için her zaman 'İslam gül, kâfirler kan medeniyeti' diye söylüyorum.
Savaşın acısı yalnızca hayatını kaybedenlerin ardından yaşanmaz. Evini, geçmişini, anılarını, ailesini ve çocuklarının güvenliğini kaybedenlerin de ömür boyu taşıyacağı yaralar vardır. Bir insanın bütün hayatı birkaç saniyede enkaza dönüşebilir.
İşte medeniyet dediğimiz şey, tam da böyle zamanlarda belli olur. Güçsüzün yanında durabiliyor musun? Açın, yoksulun, evsiz ve çaresizin elinden tutabiliyor musun? Yoksa başkasının felaketini seyredip bundan eğlence mi çıkarıyorsun?
Bizim medeniyet anlayışımızda merhamet vardır. Yalnızca insana değil, bütün canlılara şefkatle yaklaşmak vardır. Açın karnını doyurmak, yolda kalana yardım etmek, yaralıya el uzatmak, mazlumun yanında durmak vardır.
Ecdadımızın kurduğu vakıflar bunun en güzel örnekleri değil miydi? İnsanı yaşatmayı, hayvanı korumayı, ihtiyaç sahibine el uzatmayı medeniyetin gereği sayan bir anlayışın mirasçılarıyız.
Yunus Emre'nin insan sevgisini hatırlayın. Mevlânâ'nın hoşgörüsünü düşünün. Bir gönlü incitmemeyi, bir cana kıymamayı öğütleyen bu anlayışın karşısına bugün hangi değerleri koyuyoruz?
Bir tarafta merhamet, diğer tarafta acımasızlık…
Bir tarafta mazlumun gözyaşını silmek, diğer tarafta o gözyaşları üzerinden eğlenmek!
İnsanlık dışı davranışları da kim yaparsa yapsın açıkça eleştirmek gerekir. Çünkü zulmün dini, dili ve milliyeti olmaz. Mazlumun da dini, dili ve ırkı ne olursa olsun acısı aynıdır.
Gazze bugün yalnızca Filistinlilerin değil, bütün insanlığın imtihanıdır.
Dünyanın dört bir yanında insan haklarından, özgürlüklerden, demokrasiden ve çağdaşlıktan söz edenlere soruyorum: Gazze'deki çocukların yaşama hakkı, sizin insan hakları anlayışınızın neresinde?
Kendi çocuklarına konforlu bir gelecek sunmak uğruna Müslüman çocukların hayatını karartan ve vatanlarını işgal eden zihniyet...
Bir çocuğun güvenli bir yatağa kavuşması, bir annenin başını sokabileceği bir eve sahip olması, bir ailenin bombalardan korkmadan uyuyabilmesi insanlığın en temel meseleleri değil midir?
Gazze'de yağmur yağıyor. Çadırların içine su doluyor. Çocuklar üşüyor. Anneler çaresizlik içinde suyu dışarı boşaltmaya çalışıyor.
Peki, insanlık nerede?
Bir insanın felaketi, başka bir insanın eğlencesi oluyorsa orada yalnızca vicdan değil, insanlık da sorgulanmalıdır.
Unutmayalım! Bugün Filistin’de (Gazze) yağmur altında kalan çocukların acısına gülenler, yarın insanlığın vicdanına verecekleri cevapla baş başa kalacaklar.
Bir tarafta kanla yazılan bir tarih, diğer tarafta merhametle yoğrulmuş bir medeniyet anlayışı…
İnsanlık, yeniden vicdanını hatırlamak zorunda. Çünkü vicdanın sustuğu yerde adalet ölür. Adaletin öldüğü yerde ise insanlık enkaz altında kalır!
Ve o enkazın altında yalnızca Gazze değil, insanlığın ortak vicdanı da kalır.
*
MEHMET GÖREN


