İnsan, hayatının bazı dönemlerinde durup geriye bakıyor. Neleri başardığını, kimlerle yol yürüdüğünü, kimlerin kendisine destek olduğunu ve kendisinin başkalarının hayatına ne kattığını düşünüyor.
Gençlik yıllarında başarıyı çoğu zaman ulaşılacak hedeflerle ölçüyoruz. Bir diploma, bir unvan, bir makam belki de bir başarı… Bunların hepsi elbette kıymetli. Fakat zaman geçtikçe insan, hayatın diğer tarafını da görmeye başlıyor.
Asıl mesele, ne kadar yükseldiğimizden çok, yükselirken kimi yanımızda taşıdığımızdır. Bir akademisyenin hayatı da yalnızca derslerden, makalelerden, projelerden ve bilimsel çalışmalardan ibaret olmamalıdır. Akademik hayatın belki de en güzel tarafı, bir gencin gelişimine tanıklık etmek ve onun yolculuğuna küçük de olsa bir katkı sunabilmektir. Bazen bir öğrencinin sorusuna sabırla cevap vermek, bazen fark edilmeyen bir yeteneği görmek, bazen de önüne hiç düşünmediği bir fırsat koymak…
Bunların hiçbirinin karşılığı bir puanla veya bir başarı sıralamasıyla ölçülemiyor.
Çünkü bazı kazanımlar kağıda yazılmıyor.
Bir öğrencinin yıllar sonra arayıp “Hocam, sizin söylediğiniz bir söz benim hayatımı değiştirdi.” demesi, belki de insanın alabileceği en güzel teşekkürlerden birisidir.
Bu yüzden gençliğe yapılan yatırımın yalnızca laboratuvarlar, binalar veya bütçeler üzerinden düşünülmemesi gerektiğine inanıyorum. Gençlerin bilgiye olduğu kadar güvene, rehberliğe, fırsata ve kendilerine inanan insanlara da ihtiyacı var.
Bir gence inanmak, aslında geleceğe inanmaktır.
Belki “zekat” kavramını da yalnızca maddi bir sorumluluk olarak düşünmemek gerekir. İnsan, sahip olduğu her şeyin bir anlamda emanetçisi.
Kiminin zekatı malıdır.
Kimininki bilgisidir.
Kimininki tecrübesidir.
Kimininki ise sahip olduğu imkan ve çevresidir.
Bir insanın bildiğini paylaşması, tecrübesini gençlere aktarması, sahip olduğu imkanlardan başkalarının da faydalanmasını sağlaması da bir tür gönül borcudur.
Çünkü insanın elinde tuttuğu imkan, başkasının hayatına dokunduğunda anlam kazanıyor.
Gönül bağı da galiba burada başlıyor.
Makamdan önce samimiyetle…
Unvandan önce vefayla…
Menfaatten önce insanlıkla…
Hayat boyunca çok insanla karşılaşıyoruz. Bazıları yalnızca hayatımızdan geçip gidiyor. Bazıları ise yıllar sonra bile güzel bir hatıra olarak kalıyor.
Aradaki fark çoğu zaman çok basit: “Bize nasıl hissettirdikleri.”
İnsanın yanında kendisini değerli hisseden, derdi dinlenen, umudu güçlenen biri varsa orada gerçek bir bağ oluşuyor.
Bugün ülkemizin ve üniversitelerimizin en büyük zenginliklerinden biri gençlerimizdir. Onların önünü açmak, bilimle buluşturmak, üretmeye teşvik etmek ve hayallerine ulaşabileceklerine inandırmak hepimizin ortak sorumluluğudur.
Çünkü gençlere yalnızca bugünün insanları olarak değil, yarının öğretmenleri, bilim insanları, yöneticileri, girişimcileri ve kanaat önderleri olarak bakmalıyız.
Bugün verdiğimiz bir fırsat, yarın yüzlerce insana ulaşabilir.
Bir iyilik başka bir iyiliği doğurabilir.
Bir insanın hayatına dokunan güzel bir davranış, yıllar sonra başka hayatlara dokunabilir.
Belki de insanın dünyada bırakabileceği en güzel miras budur.
Ne bir makam,
Ne bir unvan,
Ne bir bina ne bir isim.
İnsanların gönlünde güzel bir iz bırakabilmektir.
Çünkü makamlar değişir, unvanlar zamanla geride kalır. Fakat bir gencin hayatına kattığınız değer, bir insanın yüzünde oluşturduğunuz tebessüm ve bir başkasının yolunu kolaylaştırmak için yaptığınız iyilik, zamanın hafızasında yaşamaya devam eder.
Sonunda geriye, insanın sahip olduklarından çok hayata kattıkları kalıyor.
Belki hayatın en güzel tarafı da bu: “Kendimiz için yaşarken başkalarına da umut olabilmek.”
Ve günün sonunda, “Ben bu dünyadan geçerken birilerinin hayatını biraz olsun güzelleştirebildim.” diyebilmek.
Bundan daha anlamlı bir başarı var mı, bilmiyorum.
*
Prof. Dr. Çağrı Özgür ÖZKAN
Göksun Meslek Yüksekokulu
Bitkisel ve Hayvansal Üretim Bölümü
