Nefret; hırsından kahrolmak ise
Mutlu olup bence, coşmaktır sevmek.
İncinmek; derinden mahvolmak ise
Bütün kederleri silmektir sevmek.
*
Kızıp hırsından çıldırır gibi,
Sevmek bir kuyudur; Görünmez dibi.
Mutlaka kırılır sevenin biri
Çırpınıp çırpınıp batmaktır sevmek.
*
Seven-sevilen belli olmaz da
İnsan yare küser, yüzü gülmez de
Bazen yaşamaktan ümit keser de
O anda yetişen, dermandır sevmek.
*
Olurya bazan kış ortasında,
Baharı hissedip, beklemek sevmek.
Tutup uçurumun son noktasında
Vazgeçip geriye dönmektir sevmek.
*
Ufuklar kapkara, zindan gibiyken
Sevilen inatçı, aksi biriyken
Sevdiysen sen onu kelepçeliyken
Hayata umutla bakmaktır sevmek.
*
Okyanusa damla dökerse insan,
Akıntıya kürek çekerse insan,
Bıkmadan yarini beklerse insan,
Geceleri doğan güneştir sevmek.
*
Bir balık düşünün: Karada yüzer,
Bir deli düşünün: Gezer ha gezer,
Falcılar atiden bir şeyler sezer,
Bazan hayallere dalmaktır sevmek.
*
Gidenler geriye dönmezse eğer,
Sevilen sevene vermezse değer,
Mevlana’mız bile hep “sevelim” der,
Bir yüce davaya girmektir sevmek.
*
Gezerken köşede bir kız görüp de
Gördüğün o kıza bir gül verip de
Ve kızın peşinde nice dönüp de
Hafifçe belinden, sarmaktır sevmek.
*
Sevmek; çöllerde yetişen bir gül,
Sevmek; gece-gündüz ötüşen bülbül,
Sevmek; dilsizlikte konuşan bir dil,
Sekiz-dokuz lisan, bilmektir sevmek.
*
Uzunca bir mektup yazarsa insan,
Yâre bakıp resmini çizerse insan,
Köy köy yari çin gezerse insan,
Gül dalında diken, bulmaktır sevmek.
*
Gün ortasında tutup batarsa güneş,
Gönlümü kemiren bir kurttur sevmek.
Katre katre kararıp sönerse güneş,
Yüreğime çöken bir taştır sevmek.
*
MEHMET AKİF ÖNDER
